Yfirlýsing
Listamanns
ÍSLENSK ÚTGÁFA
Hið Stafræna er hið Nýja Analog
Stafræn list er ekki brotthvarf frá hinu efnislega; hún er rökrétt framhald þess. D!NA (Digital Nova Ars) stendur á þröskuldinum milli hins forna, áþreifanlega veruleika og hins nýja stafræna víðátturýmis. Við höfnum ekki handverkinu, við umkóðum það.
Kjarni þessarar tengingar liggur í fyrstu reglu okkar: Notaðu eingöngu stafræn verkfæri sem þú hefur fulla stjórn á. Af hverju er þörf á slíkri yfirlýsingu? Vegna þess að í hinu gamla “analog” rými var sjálfræðið innbyggt. Enginn listamaður þarf að skrifa undir skilmála til að eiga rétt á að nota hamar eða pensil. Hamarinn hlýðir einungis hendinni sem stýrir honum. Hann breytir ekki um áskriftarleið eða þröngvar sínum eigin reglum upp á verkið um miðja nótt.
Í stafræna heiminum er þetta sjálfræði hins vegar ekki sjálfgefið. Með því að krefjast fullrar stjórnar á verkfærunum okkar erum við að endurheimta þetta frumlæga, “analog” vald. Við neitum að vera leigjendur í okkar eigin sköpunarferli. Tæknin á að vera hljóðlát framlenging á huganum, en ekki stjórnandi hans.
Þegar þessu skilyrði er fullnægt opnast rými fyrir næstu reglu D!NA: Endurnýttu og endurskapaðu allt sem er ekki á þessum lista.
Þegar verkfærið er orðið okkar eigið, verður öll fortíðin að hreinu hráefni. Allar eldri stefnur, aðferðir og hugmyndir hins áþreifanlega heims eru nú ónotuð gögn sem bíða eftir nýjum tilgangi. Sönn sköpun felst ekki í því að hunsa fortíðina, heldur í því að taka hana upp, rífa hana niður og finna henni nýjan stafrænan farveg. Ekkert er glatað; allt er endurvinnanlegt inntak.
Við tökum hið gamla analog og gerum það að nýju, stafrænu blóðrásarkerfi. Hið stafræna er ekki ógn við handverkið. Það er hið nýja analog.
– Refur Geirdal
Artist
statement
English version
The Digital is the New Analog English version
Digital art is not a departure from the material; it is its logical continuation. D!NA (Digital Nova Ars) stands on the threshold between the ancient, tangible reality and the new digital expanse. We do not reject craftsmanship; we recode it.
The core of this connection lies in our first rule: Use only digital tools that you have full control over. Why is such a declaration necessary? Because in the old analog realm, autonomy was built-in. No artist has to sign a terms-of-service agreement to earn the right to use a hammer or a brush. The hammer obeys only the hand that wields it. It does not change its subscription model or force its own rules upon the artwork in the middle of the night.
In the digital world, however, this autonomy is not a given. By demanding full control over our tools, we are reclaiming this primal, analog power. We refuse to be tenants in our own creative process. Technology must be a silent extension of the mind, not its master.
Once this condition is met, the space opens up for the next rule of D!NA: Reuse and reinvent everything that are not in this list.
When the tool becomes truly ours, the entire past becomes pure raw material. All the older movements, methods, and ideas of the tangible world are now unused data waiting for a new purpose. True creation is not about ignoring the past, but about picking it up, tearing it down, and finding a new digital conduit for it. Nothing is lost; everything is recyclable input.
We take the old analog and turn it into a new, digital bloodstream. The digital is not a threat to the craft. It is the new analog.
– Refur Geirdal